rahaco

 تصور کنید در ابتدای یک روز کاری، ده‌ها کارمند هم‌زمان اعلام می‌کنند که نرم‌افزارهای سازمان کند شده‌اند، ارتباط با سرور قطع و وصل می‌شود و دسترسی به اینترنت نیز کیفیت همیشگی را ندارد. تیم IT از یک سو وضعیت سرورها را بررسی می‌کند و از سوی دیگر به سراغ سوئیچ‌ها، روترها و لینک‌های ارتباطی می‌رود؛ اما هنوز مشخص نیست مشکل دقیقا از کجاست. در چنین شرایطی، تفاوت میان یک زیرساخت سنتی و یک شبکه حرفه‌ای مشخص می‌شود. در شبکه‌ای که مانیتورینگ شبکه سازمانی به‌ درستی پیاده‌سازی شده باشد، مدیر شبکه برای پیدا کردن مشکل مجبور نیست تک‌تک تجهیزات را بررسی کند. سیستم مانیتورینگ می‌تواند وضعیت تجهیزات، ترافیک، پهنای باند، تأخیر، خطاها و بسیاری از شاخص‌های دیگر را به‌صورت مداوم بررسی کند و حتی پیش از جدی شدن اختلال هشدار دهد.

امروزه شبکه بخش حیاتی بسیاری از کسب‌وکارهاست. از سیستم حسابداری و اتوماسیون گرفته تا تلفن تحت شبکه، مجازی‌سازی، سرویس‌های ابری و ارتباط میان شعب، همگی به عملکرد صحیح زیرساخت وابسته هستند. بنابراین مانیتورینگ شبکه دیگر یک قابلیت جانبی نیست؛ بلکه بخشی از مدیریت حرفه‌ای فناوری اطلاعات محسوب می‌شود.

مانیتورینگ شبکه سازمانی چیست؟

مانیتورینگ شبکه سازمانی یا Enterprise Network Monitoring فرآیندی است که طی آن وضعیت تجهیزات، ارتباطات، سرویس‌ها و ترافیک شبکه به‌صورت پیوسته اندازه‌گیری و تحلیل می‌شود. هدف اصلی این فرآیند آن است که تیم فناوری اطلاعات بتواند به سه سؤال مهم پاسخ دهد: آیا تجهیزات و سرویس‌های شبکه در دسترس هستند؟ آیا عملکرد آن‌ها در محدوده طبیعی قرار دارد؟ و اگر مشکلی ایجاد شده است، علت اصلی آن چیست؟ برای رسیدن به این هدف، یک سیستم مانیتورینگ شبکه اطلاعات مختلفی را از تجهیزاتی مانند روتر، سوئیچ، فایروال، سرور، اکسس پوینت، ماشین مجازی و حتی سرویس‌های ابری دریافت می‌کند. این اطلاعات سپس در قالب نمودار، داشبورد، گزارش و هشدار در اختیار مدیر شبکه قرار می‌گیرد.

آیا برای استفاده از زیروکلاینت به یک شبکه بسیار پرسرعت نیاز داریم؟ این یکی از اولین سوالاتی است که هنگام راه‌اندازی زیرساخت VDI و دسکتاپ مجازی مطرح می‌شود. تصور رایج این است که چون زیروکلاینت بیشتر پردازش‌های خود را روی سرور انجام می‌دهد، بنابراین حجم زیادی از اطلاعات باید دائما در شبکه جابه‌جا شود. اما واقعیت کمی متفاوت است. پهنای باند زیروکلاینت یک عدد ثابت نیست. نوع فعالیت کاربران، پروتکل ارتباطی، تعداد مانیتورها، رزولوشن تصویر، محتوای ویدئویی، کیفیت شبکه و حتی نرخ تغییر تصاویر روی صفحه می‌توانند میزان مصرف شبکه را تغییر دهند.

ممکن است کاربری که فقط با Word و نرم‌افزار حسابداری کار می‌کند چند صد کیلوبیت بر ثانیه مصرف داشته باشد، در حالی که کاربری دیگر هنگام مشاهده ویدئو، طراحی گرافیکی یا استفاده از چند مانیتور به چندین مگابیت بر ثانیه پهنای باند نیاز پیدا کند. بنابراین سؤال درست این نیست که «زیروکلاینت چقدر اینترنت مصرف می‌کند؟» بلکه باید پرسید: برای نوع کاربری سازمان ما چه مقدار پهنای باند لازم است؟

پهنای باند زیروکلاینت چیست؟

پهنای باند در ساده‌ترین تعریف، ظرفیت انتقال اطلاعات در یک شبکه طی مدت مشخص است و معمولا با Kbps، Mbps یا Gbps اندازه‌گیری می‌شود. در یک رایانه سنتی، پردازش برنامه‌ها عمدتا روی همان دستگاه انجام می‌شود. اما در معماری زیروکلاینت، بخش اصلی پردازش روی سرور، ماشین مجازی یا دیتاسنتر انجام خواهد شد و دستگاه کاربر نقش یک Endpoint را ایفا می‌کند.

ورودی‌هایی مانند حرکت موس و فشردن کلیدهای صفحه‌کلید از زیروکلاینت به سمت سرور ارسال می‌شوند. سرور نیز نتیجه پردازش و تغییرات تصویر را برای دستگاه کاربر می‌فرستد. در نتیجه، پهنای باند زیروکلاینت عمدتا تحت تاثیر حجم اطلاعات تصویری، صوتی و تجهیزات جانبی منتقل‌شده در یک Session قرار دارد.

نکته مهم اینجاست که پروتکل‌های دسکتاپ از راه دور معمولا تصویر خام نمایشگر را دائما منتقل نمی‌کنند. آن‌ها از روش‌هایی مانند: Compression، Caching و ارسال بخش‌های تغییرکرده تصویر استفاده می‌کنند تا ترافیک شبکه کاهش پیدا کند. برای مثال، مایکروسافت توضیح می‌دهد که RDP فقط بخش‌های تغییرکرده صفحه را انتقال می‌دهد و در زمان‌هایی که تصویر تقریبا ثابت است، مصرف شبکه بسیار پایین خواهد بود.

چرا ممکن است یک ماشین مجازی VMware با وجود داشتن CPU و RAM کافی، همچنان کند باشد؟ پاسخ معمولا فقط در منابع تخصیص‌یافته نیست؛ تأخیر Storage، رقابت ماشین‌ها بر سر منابع، تنظیمات Hypervisor و وضعیت شبکه نیز می‌توانند عملکرد را محدود کنند. مقاله با رویکرد آموزشی و فنی نوشته می‌شود تا هم برای کاربران عادی قابل‌فهم باشد و هم برای کارشناسان زیرساخت، راهنمای اولیه‌ای برای عیب‌یابی فراهم کند. در این مقاله به توضیحات در رابطه با عملکرد ماشین‌ های مجازی VMware می‌پردازیم.

عملکرد ماشین‌ های مجازی VMware؛ راهنمای بررسی، بهینه‌سازی و افزایش سرعت

کند شدن یک ماشین مجازی همیشه به معنای کمبود منابع سخت‌افزاری نیست. گاهی سرور قدرتمندی در اختیار دارید، حافظه RAM کافی است و پردازنده نیز به حداکثر ظرفیت خود نرسیده؛ اما کاربران همچنان با تأخیر در اجرای نرم‌افزارها، کندی ورود به سیستم یا پاسخ‌گویی نامناسب سرویس‌ها مواجه می‌شوند. علت این وضعیت می‌تواند در لایه‌ای پنهان از زیرساخت مجازی‌سازی باشد؛ از رقابت ماشین‌های مجازی برای استفاده از CPU گرفته تا تأخیر دیسک، فشار حافظه و اختلال در شبکه.
درک صحیح عملکرد ماشین‌ های مجازی VMware به مدیران فناوری اطلاعات کمک می‌کند به‌جای افزایش بی‌هدف منابع، گلوگاه واقعی را شناسایی و برطرف کنند. در این مقاله، عوامل مؤثر بر کارایی ماشین‌های مجازی، روش‌های عیب‌یابی و راهکارهای بهینه‌سازی در محیط VMware vSphere را بررسی می‌کنیم.

عملکرد ماشین‌ های مجازی VMware به چه عواملی بستگی دارد؟

ماشین مجازی (Virtual Machine) محیطی نرم‌افزاری است که منابعی مانند: پردازنده، حافظه، دیسک و کارت شبکه را به سیستم‌عامل مهمان ارائه می‌دهد. در زیرساخت‌های مبتنی بر VMware vSphere، این منابع از طریق Hypervisor و سخت‌افزار میزبان مدیریت می‌شوند. عملکرد ماشین مجازی حاصل تعامل چندین مؤلفه است و بررسی یک شاخص به‌تنهایی برای ارزیابی وضعیت آن کافی نیست.

فرض کنید کاربر فقط به Excel، AutoCAD، نرم‌افزار حسابداری یا یک برنامه سازمانی خاص نیاز دارد؛ اما برای اجرای آن مجبور نباشد یک دسکتاپ مجازی کامل دریافت کند. در این شرایط، چرا باید برای هر کاربر یک ماشین مجازی جداگانه ایجاد کنیم؟ اینجاست که App Sharing در Citrix و Horizon اهمیت پیدا می‌کند. در این معماری، برنامه در زیرساخت مرکزی اجرا می‌شود و کاربر فقط همان Application را روی سیستم خود مشاهده و استفاده می‌کند؛ بدون اینکه الزاماً یک Desktop کامل در اختیار داشته باشد. این روش علاوه بر ساده‌تر کردن مدیریت نرم‌افزارها، می‌تواند در طراحی صحیح، مصرف منابع زیرساخت را نیز بهینه کند.

در Horizon نیز ساختار مشابهی وجود دارد، اما Published Application معمولا در کنار فناوری‌هایی مانند RDSH مورد استفاده قرار می‌گیرد. 

یک اختلال چند دقیقه‌ای در دیتاسنتر ممکن است فقط یک خطای فنی به نظر برسد؛ اما برای یک سازمان، همین چند دقیقه می‌تواند به توقف سرویس‌ها، از دسترس خارج شدن نرم‌افزارهای سازمانی، اختلال ارتباطات و حتی از دست رفتن بخشی از اطلاعات منجر شود. دیتاسنتر فقط مجموعه‌ای از رک‌ها و سرورها نیست. شبکه، تجهیزات ذخیره‌سازی، سیستم‌های مجازی‌سازی، فایروال، تجهیزات امنیتی، سیستم‌های مانیتورینگ، بکاپ و بسیاری از سرویس‌های نرم‌افزاری باید به شکل هماهنگ فعالیت کنند. به همین دلیل، پشتیبانی زیرساخت دیتاسنتر صرفا به معنای تعمیر یک سرور خراب نیست؛ بلکه یک فرایند مستمر برای حفظ پایداری، امنیت و عملکرد زیرساخت فناوری اطلاعات است. در این مقاله بررسی می‌کنیم پشتیبانی زیرساخت دیتاسنتر دقیقا شامل چه خدماتی است، چرا سازمان‌ها به آن نیاز دارند و یک سرویس حرفه‌ای پشتیبانی چه تفاوتی با رفع خرابی‌های مقطعی دارد.

پشتیبانی زیرساخت دیتاسنتر چیست؟

پشتیبانی زیرساخت دیتاسنتر مجموعه‌ای از فعالیت‌های فنی برای نگهداری، پایش، عیب‌یابی، بهینه‌سازی و توسعه اجزای مرکز داده است. این خدمات می‌تواند از سرور و استوریج تا شبکه، مجازی‌سازی، بکاپ و تجهیزات امنیتی را دربر بگیرد در یک دیتاسنتر استاندارد، هر بخش به بخش دیگری وابسته است. برای مثال اگر استوریج با مشکل مواجه شود، ماشین‌های مجازی ممکن است دچار اختلال شوند. اگر سوئیچ اصلی از مدار خارج شود، ارتباط سرورها با یکدیگر یا کاربران قطع می‌شود و اگر سیستم مانیتورینگ به‌درستی تنظیم نشده باشد، تیم IT ممکن است دیرتر از زمان مناسب متوجه مشکل شود. به همین دلیل، پشتیبانی باید دیدی End-to-End داشته باشد؛ یعنی زیرساخت را به‌عنوان یک مجموعه یکپارچه بررسی کند، نه تعدادی تجهیزات مستقل.

اگر قرار باشد ده‌ها یا صدها کامپیوتر در یک سازمان روزانه ساعت‌ها روشن بمانند، چند وات اختلاف مصرف برق دیگر عدد کوچکی نیست. همان چند وات، وقتی در تعداد دستگاه‌ها، ساعت‌های کاری و چند سال استفاده ضرب شود، می‌تواند به بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های زیرساخت فناوری اطلاعات تبدیل شود. اینجاست که مصرف برق مینی کامپیوتر اهمیت پیدا می‌کند. مینی کامپیوترها به دلیل ابعاد کوچک، پردازنده‌های کم‌مصرف، استفاده گسترده از SSD و طراحی بهینه، معمولا انرژی کمتری نسبت به بسیاری از کامپیوترهای دسکتاپ سنتی مصرف می‌کنند. با این‌حال، نمی‌توان برای همه Mini PCها یک عدد ثابت اعلام کرد؛ نوع پردازنده، بار کاری، حافظه، تجهیزات جانبی و حتی تنظیمات سیستم‌عامل روی مصرف واقعی تأثیر دارند. در این مقاله بررسی می‌کنیم مصرف واقعی مینی کامپیوتر چگونه محاسبه می‌شود، چه عواملی آن را تغییر می‌دهند و تفاوت آن با تین کلاینت و کامپیوتر دسکتاپ چیست.

مصرف برق مینی کامپیوتر چقدر است؟

به‌طور کلی، مینی پی سی های امروزی در دسته سیستم‌های کم‌مصرف قرار می‌گیرند. اما عبارت «مینی کامپیوتر» طیف وسیعی از محصولات را شامل می‌شود؛ از دستگاه‌های اقتصادی مجهز به پردازنده‌های کم‌مصرف گرفته تا Mini PCهای قدرتمندی که برای پردازش‌های سنگین طراحی شده‌اند.

به همین دلیل، پاسخ دقیق به سؤال «مینی کامپیوتر چند وات برق مصرف می‌کند؟» به مدل و شرایط استفاده بستگی دارد. اندازه‌گیری‌های منتشرشده برای محصولات مختلف نشان می‌دهد بعضی Mini PCهای کم‌مصرف در حالت Idle می‌توانند مصرف تک‌رقمی داشته باشند، درحالی‌که مدل‌های قدرتمند هنگام پردازش سنگین به چند ده وات یا بیشتر می‌رسند.

برای مثال، اندازه‌گیری Notebookcheck روی Geekom A5 Pro 2026 مصرف حدود ۳.۲ تا ۵.۱ وات در حالت Idle و حدود ۳۲.۱ تا ۴۳.۵ وات تحت بار را نشان داده است. بنابراین هنگام بررسی مصرف انرژی مینی کامپیوتر باید وضعیت کاری دستگاه نیز مشخص باشد.

تصور کنید یک روز کاری معمولی را شروع کرده‌اید؛ اما اینترنت شرکت قطع شده، چند سیستم به سرور دسترسی ندارند، نرم‌افزار حسابداری باز نمی‌شود و یکی از سرویس‌های اصلی نیز از دسترس خارج شده است. در چنین شرایطی، حتی یک مشکل فنی کوچک می‌تواند فعالیت چندین کارمند را متوقف کند و هزینه‌ای بیشتر از هزینه یک قرارداد پشتیبانی به سازمان تحمیل کند. اینجاست که اهمیت یک شرکت پشتیبانی حرفه‌ای مشخص می‌شود.

پشتیبانی فناوری اطلاعات فقط برای زمانی نیست که کامپیوتر یا سرور خراب می‌شود. یک تیم حرفه‌ای باید وضعیت شبکه، سرورها، امنیت، بکاپ، مجازی‌سازی و تجهیزات سازمان را به‌صورت مستمر بررسی کند تا بسیاری از مشکلات پیش از تبدیل شدن به بحران شناسایی شوند. در این مقاله بررسی می‌کنیم شرکت پشتیبانی IT چه خدماتی ارائه می‌دهد، چرا سازمان‌ها به آن نیاز دارند، پشتیبانی شبکه و سرور چه تفاوتی با پشتیبانی معمولی دارد و هنگام انتخاب یک شرکت مناسب باید به چه معیارهایی توجه کرد.

شرکت پشتیبانی چیست؟

شرکت پشتیبانی مجموعه‌ای تخصصی است که وظیفه نگهداری، مدیریت، عیب‌یابی و بهینه‌سازی زیرساخت فناوری اطلاعات یک سازمان را بر عهده می‌گیرد. این زیرساخت می‌تواند شامل شبکه، سرورها، سیستم‌های کاربران، تجهیزات ارتباطی، فایروال، سرویس‌های نرم‌افزاری، استوریج، بکاپ، مجازی‌سازی و تجهیزات اتاق سرور باشد. در یک ساختار حرفه‌ای، پشتیبانی صرفا به رفع خرابی محدود نمی‌شود. هدف اصلی، افزایش پایداری سرویس‌ها، کاهش Downtime، افزایش امنیت و جلوگیری از تکرار مشکلات است. برای مثال، اگر یک سرور هر چند روز یک‌بار با کمبود فضای ذخیره‌سازی مواجه شود، صرفاً آزاد کردن چند گیگابایت فضا راهکار کاملی نیست. کارشناس باید علت افزایش مصرف استوریج را پیدا کند و برای جلوگیری از تکرار مشکل راهکار ارائه دهد.

پشتیبانی ای تی شامل چه خدماتی می‌شود؟

عبارت پشتیبانی ای تی دامنه بسیار گسترده‌ای دارد و خدمات آن بر اساس اندازه سازمان، تعداد کاربران و پیچیدگی زیرساخت تعیین می‌شود.

گاهی یک مشکل ساده، هزینه‌ای بزرگ به یک سازمان تحمیل می‌کند. باز نشدن یک نرم‌افزار، قطع شدن دسترسی به سرور، اختلال در پرینتر، فراموش شدن رمز عبور یا کندی سیستم یک کاربر، شاید در ظاهر مسئله‌ای کوچک باشد؛ اما وقتی ده‌ها یا صدها کارمند با چنین مشکلاتی روبه‌رو می‌شوند، زمان زیادی از سازمان از بین می‌رود. در ادامه به توضیحات بیشتر در رابطه با پشتیبانی Help Desk می‌پردازیم.

اینجاست که پشتیبانی Help Desk اهمیت پیدا می‌کند.

Help Desk فقط یک شماره تماس برای اعلام خرابی یا یک نرم‌افزار ثبت تیکت نیست. یک سیستم حرفه‌ای هلپ دسک، نقطه اتصال کاربران با تیم فناوری اطلاعات است؛ جایی که مشکلات ثبت می‌شوند، اولویت‌بندی می‌شوند، به کارشناس مناسب ارجاع داده می‌شوند و تا زمان حل کامل، تحت پیگیری قرار می‌گیرند. در سازمان‌هایی که زیرساخت شبکه، سرور، مجازی‌سازی، نرم‌افزارهای سازمانی و تجهیزات کاربران اهمیت زیادی دارند، داشتن یک فرآیند منظم برای پشتیبانی فنی کاربران می‌تواند تفاوت میان یک سازمان چابک و یک سازمان گرفتار در مشکلات روزمره باشد.

پشتیبانی Help Desk چیست؟

پشتیبانی هلپ دسک به مجموعه‌ای از فرآیندها، ابزارها و نیروهای متخصص گفته می‌شود که وظیفه دریافت، ثبت، بررسی، پیگیری و حل مشکلات فناوری اطلاعات کاربران را بر عهده دارند. به زبان ساده، Help Desk یک مرکز ارتباطی مشخص میان کاربران و تیم IT است. کاربر برای هر مشکل فناوری اطلاعات می‌داند باید از چه مسیری درخواست خود را ثبت کند و تیم پشتیبانی نیز می‌داند هر درخواست چگونه باید بررسی و مدیریت شود. این مشکلات می‌توانند شامل موارد مختلفی باشند؛ از نصب نرم‌افزار و رفع مشکل سیستم‌عامل گرفته تا اختلال در شبکه، دسترسی به منابع سازمانی، پرینتر، ایمیل، سرور یا محیط‌های مجازی دسکتاپ.

تصور کنید یک سازمان برای هر سرویس، یک سرور جداگانه خریداری کرده است؛ سرورها فضای زیادی اشغال می‌کنند، مصرف برق بالاست، نگهداری آن‌ها هزینه زیادی دارد و با افزایش تعداد کاربران، زیرساخت به‌سرعت پیچیده می‌شود. حالا تصور کنید همین منابع، به‌صورت هوشمند و متمرکز مدیریت شوند و بتوانید چندین سرویس مستقل را روی یک زیرساخت قدرتمند اجرا کنید. اینجاست که مشاوره مجازی سازی اهمیت پیدا می‌کند. مجازی‌سازی فقط نصب یک نرم‌افزار روی سرور نیست. یک تصمیم اشتباه در انتخاب سخت‌افزار، طراحی شبکه، نوع ذخیره‌سازی یا تخصیص منابع می‌تواند عملکرد کل سازمان را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، پیش از خرید تجهیزات یا اجرای هر پروژه، دریافت مشاوره تخصصی به سازمان کمک می‌کند مسیر درست را از همان ابتدا انتخاب کند.

مشاوره مجازی سازی چیست؟

مشاوره مجازی سازی فرآیندی تخصصی برای بررسی نیازهای سازمان و طراحی بهترین معماری مجازی برای اجرای سرویس‌ها، ماشین‌های مجازی، دسکتاپ‌ها و منابع IT است. در این فرآیند، مشاور ابتدا وضعیت فعلی زیرساخت را بررسی می‌کند و سپس بر اساس تعداد کاربران، نوع سرویس‌ها، حجم داده، سطح دسترس‌پذیری، بودجه و برنامه توسعه آینده، راهکار مناسب را پیشنهاد می‌دهد. هدف اصلی، خرید بیشترین تجهیزات نیست؛ بلکه ایجاد بیشترین بهره‌وری از منابع موجود است.

برای مثال، ممکن است یک سازمان تصور کند برای اجرای ۲۰ سرویس به ۲۰ سرور فیزیکی نیاز دارد. اما پس از بررسی دقیق، مشخص شود که یک کلاستر مجازی‌سازی متشکل از چند سرور قدرتمند، استوریج مناسب و معماری صحیح می‌تواند همین سرویس‌ها را با مدیریت ساده‌تر و پایداری بالاتر اجرا کند. به همین دلیل، مشاوره زیرساخت مجازی سازی باید پیش از خرید تجهیزات و آغاز عملیات اجرایی انجام شود

ممکن است یک سازمان برای راه‌اندازی Citrix هزینه قابل توجهی صرف سرور، شبکه، ذخیره‌سازی و لایسنس کند، اما در نهایت تجربه کاربران به یک دستگاه کوچک روی میز آن‌ها وابسته باشد. اگر این دستگاه نتواند قابلیت‌های Citrix را به‌درستی ارائه کند، نتیجه می‌تواند تأخیر تصویر، مشکل در اتصال تجهیزات USB، اختلال صدا و تصویر یا تجربه کاربری نامطلوب باشد. به همین دلیل انتخاب زیروکلاینت مناسب Citrix فقط به این معنا نیست که در مشخصات یک دستگاه عبارت «Citrix Support» نوشته شده باشد. نوع Firmware، پشتیبانی از HDX، نسخه کلاینت، توان پردازشی Endpoint، کیفیت خروجی تصویر، شبکه و تجهیزات جانبی همگی در عملکرد نهایی موثر هستند. در این مقاله بررسی می‌کنیم زیروکلاینت Citrix چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد و هنگام انتخاب Endpoint برای محیط Citrix به چه مواردی باید توجه کرد.

زیروکلاینت مناسب Citrix چه نوع زیروکلاینتی است؟

زیروکلاینت دستگاهی سبک برای دسترسی کاربران به منابع پردازشی متمرکز است. برخلاف کامپیوترهای معمولی که بخش عمده پردازش برنامه‌ها را به‌صورت Local انجام می‌دهند، در معماری VDI یا Virtual Desktop Infrastructure، پردازش اصلی در دیتاسنتر یا زیرساخت ابری انجام می‌شود. Endpoint در چنین معماری‌ای بیشتر نقش رابط میان کاربر و محیط مجازی را برعهده دارد؛ یعنی تصویر و صدای Session را دریافت می‌کند و ورودی‌هایی مانند کیبورد، ماوس و تجهیزات جانبی را به محیط مجازی منتقل می‌کند. بنابراین، منظور از زیروکلاینت Citrix دستگاهی است که بتواند دسترسی مناسب و پایدار به دسکتاپ‌ها و برنامه‌های ارائه‌شده توسط زیرساخت Citrix را فراهم کند. نکته مهم این است که در بازار، اصطلاح Zero Client گاهی برای دستگاه‌های دارای Firmware یا سیستم‌عامل Embedded نیز استفاده می‌شود. بنابراین هنگام خرید بهتر است به‌جای تکیه صرف بر عنوان تجاری دستگاه، معماری، Firmware و قابلیت‌های واقعی آن بررسی شود.